tag:blogger.com,1999:blog-363096362011-04-22T09:59:31.830+07:00My life is always under constructed.PaiPaihttp://www.blogger.com/profile/09109460843256105472noreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-36309636.post-2149285262354955252007-06-06T12:27:00.000+07:002007-06-06T12:27:44.269+07:00<div align="left"><span style="font-family:arial;"><strong>ข้อฉงนปนสงสัย</strong><br />วงการภาพยนตร์ไทยหลังการรัฐประหารในเดือนกันยายน 2549<br />ดูเหมือนจะตื่นตัวทางการเมืองขึ้นอีกครั้งต่อการเรียกร้องอะไรมากมาย<br />โดยเฉพาะ สิทธิ เสรีภาพ ในการนำเสนอเรื่องเล่าที่เป็นภาพเคลื่อนไหว<br />โดยเปลี่ยนจากการเซนเซอร์ เป็นการจัดระบบเรตติ้ง และการเรียกร้อง<br />ได้นำไปสู่ประเด็นที่ว่า ควรจะระบุไปใน รัฐธรรมนูญฉบับที่มาจากการ<br />รัฐประหาร (ฉบับ 2550) ว่าภาพยนตร์เป็นสื่อมวลชน ประเภทหนึ่ง<br />ซึ่งหลายคนเชื่อว่าจะทำให้มีเสรีภาพในการนำเสนอความคิด ความเห็นต่างๆ<br />โดยไม่ต้องผ่านการเซนเซอร์ที่ใครหลายคนแอบนินทาว่าเต่าตุ่น<br /><br /><br />ผมเคยพลัดหลงเข้าไปร่วมในงานเสวนางานหนึ่งที่ธรรมศาสตร์ เชื่อแน่ว่า<br />ถ้าใครเอาระเบิดไปขว้างหรือเอาปืนไปกราดยิงในห้องประชุมในวันนั้น<br />วงการภาพยนตร์ไทย คงถึงคราววิกฤติ เพราะในห้องนั้นเต็มไปด้วย<br />ผู้กำกับภาพยนตร์ทั้งที่หนังทำเงินมาก ทำเงินน้อย ไม่ทำเงิน ฯลฯ ห้องประชุม<br />เต็มไปด้วยบรรยากาศการเรียกร้อง พูดถึงความเจ็บปวดรวดร้าว ของคน<br />ทำหนังที่ถูกลิดรอนสิทธิเสรีภาพมานาน รวมไปถึงนำเสนอความดีหรือคุณประโยชน์<br />ที่สังคมจะได้รับหากมีการระบุให้ภาพยนตร์เป็น “สื่อมวลชน”<br /><br /><br />ผมในฐานะคนชอบดูหนังแต่ไม่ชอบทหารเท่าไหร่ เลยนึกสงสัยว่า ทำไมพวกพี่ๆ<br />ถึงมาเรียกร้องเอาสิทธิเสรีภาพจากรัฐธรรมนูญของเผด็จการ ระดับของความรับรู้<br />หรือรู้สึกว่าตัว เรามีสิทธิเสรีภาพขนาดไหนน่าจะเป็นตัวบ่งบอกถึงความเป็น<br />ประชาธิปไตยในสังคม ไม่มากก็น้อยใช่หรือไม่?<br /><br /><br />ผมนึกสงสัยว่า ถ้าเกิดมีการระบุ ให้ภาพยนตร์เป็นสื่อมวลชน<br />ในรัฐธรรมนูญ 2550 จริง คนในวงการหนังจะภูมิใจจริงหรือ ในเมื่อที่มา<br />ของรัฐธรรมนูญฉบับนี้ไม่ได้มา จากประชาชนอย่างแท้จริง<br /><br /><br />ผมคิดว่า ถ้าหากคนวงการหนังต้องการได้รับสิทธิเสรีภาพที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ<br />อย่างสวยงามและยั่งยืน สิ่งแรกที่ต้องทำคือ ไม่รับหรือไม่ยอมรับ<br />รัฐธรรมนูญฉบับ 2550 ใช่หรือไม่ เพราะการเรียกร้องให้ระบุอะไรก็ตามลงไปใน<br />รัฐธรรมนูญ 2550 จะโดยรู้ตัวหรือ ไม่ก็ตาม เราได้สนับสนุนการใช้กำลัง<br />ในการแก้ไขปัญหาและการปกครองไปแล้ว ซึ่งถ้าทุกคน ยอมรับได้กับ<br />รัฐธรรมนูญฉบับ 2550 ก็ดูเหมือนกับว่าจะตรงกันข้ามกับคุณค่าหรือ<br />ความหมายของสิทธิเสรีภาพ ที่ทุกคนกำลังเรียกร้องใช่หรือไม่ครับ?</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36309636-214928526235495525?l=paikoong.blogspot.com' alt='' /></div>PaiPaihttp://www.blogger.com/profile/09109460843256105472noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36309636.post-1170997977252370482007-02-09T12:10:00.000+07:002007-02-09T12:12:57.310+07:00หัวฟู ตอนนี้ชีวิตคล้ายๆ มีไฟบนหน้าอกกระพริบๆ<br /> เหมือนอุลตร้าแมนจะหมดพลัง<br /> เหนื่อยจัง เป็นไรก็ไม่รู้<br /><br /><br /><br /> นั่งนิ่งๆ ตั้งหลัก ตั้งหลัก ตั้งหลัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36309636-117099797725237048?l=paikoong.blogspot.com' alt='' /></div>PaiPaihttp://www.blogger.com/profile/09109460843256105472noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36309636.post-1168446179831929672007-01-10T23:13:00.001+07:002007-01-10T23:22:59.846+07:00ขณะที่ผมกำลังนั่งอยู่ติดหน้าต่างเบาะหลังสุดของรถเมล์สาย 201<br />ที่เป้าหมายปลายทางอยู่ที่พุทธมณฑลสาย 2 แต่เป้าหมายของผมอยู่ที่<br />พาต้า ปิ่นเกล้า เมื่อรถแล่นผ่าน สนามหลวง และจอดรับคนที่ป้าย<br />ฝั่งตรงข้ามศาลฎีกา เด็กชายสองคนก็วิ่งขึ้นมาบนรถวิ่งพร้อมกับชายวัยชรา<br />รูปร่างผอมผิวคล้ำที่จูงเด็กชายคนที่สาม แล้วทั้งหมดตรงมาที่เบาะหลัง<br />ที่ตรงกลางยังว่างอยู่พร้อมเสื้อผ้าที่สวมใส่ซึ่งบ่งบอกถึงฐานะได้ว่า<br />ไม่ใช่แม้ชนชั้นกลางทั่วๆ ไป<br /><br />เด็กชายคนที่โตที่สุด น่าจะสูงประมาณ 130 เซนติเมตรนั่งติดกับผม<br />คนที่รองลงมานั่งอยู่ตรงกลาง และคนที่ตัวเล็กที่สุดสูงแค่เอวของผู้ใหญ่<br />นั่งบนตักของชายชรา<br /><br />ความคิดแรกที่เห็นทั้ง 4 คนวิ่งตรงเข้ามาที่ๆ ผมนั่ง ผมกลัวจะเจอ<br />กับความซนของเด็ก เลยรู้สึกเซ็งๆ เล็กน้อยที่เด็กมานั่งข้างๆ แต่พอรถแล่นไป<br />ได้สักพัก ความคิดของผมกลับเปลี่ยนไปทันที ในหัวมีแต่คำถาม ว่า<br />ผมควรจะเข้าใจเหตุการณ์ที่กำลังเกิดนี้อย่างไร แล้วผมควรทำอย่างไรดี เ<br />มื่อพนักงานบนรถเมล์เดินมาเก็บเงินจากชายชราคนนั้นในขณะที่รถกำลังแล่น<br />ขึ้นสะพานปิ่นกล้า<br /><br />ชายชราพยายามล้วงหาเงินในกระเป๋ากางเกง ด้วยท่าทางตื่นๆ พี่คนเก็บสตางค์<br />ก็ยืนรออยู่เกือบสิบนาที ชายชรายังคงพยายามหาเงินในกระเป๋าอยู่<br />ในขณะที่เด็กที่นั่งข้างผม มองไปนอกหน้าต่าง พร้อมเสียงร้อง “อู้ ฮู้!!”<br />ผมมองตามออกไป ภาพที่เห็นก็เป็นแค่ แม่น้ำเจ้าพระยา กับตึกสูงๆ<br />ของโรงพยาบาลศิริราช ที่ผมเห็นจนชินตาไม่ได้น่าตื่นเต้นหรือประทับใจตรงไหน<br />แต่เด็กคนนั้นได้เตือนให้ผมรู้ว่า ภาพธรรมดาของคนๆ หนึ่ง<br />อาจจะเป็นภาพที่น่าประทับใจของอีกคนหนึ่งได้เสมอ<br /><br />ความรู้สึกที่แตกต่างของคนที่เห็นภาพๆ เดียวกัน ได้แฝงความหมาย<br />ไว้มากมาย คนสองคนนั้น คนหนึ่งอาจจะเป็นคนที่อาศัยอยู่แถวนั้น<br />แต่อีกคนมาจากต่างถิ่นต่างแดน นั่นคือความหมายหนึ่ง หรือภาพนั้นที่คนๆ หนึ่ง<br />เห็นจนชินตาได้เพราะ คนนั้นๆ มีศักยภาพทางการเงินเพียงพอ<br />ที่จะใช้ชีวิตอยู่ในเมือง แต่กับอีกคนย่อมเป็นตรงกันข้ามในทางการเงิน<br />ภาพที่เห็นจึงตื่นตาตื่นใจ<br /><br />ที่สุดแล้ว พี่คนเก็บสตางค์ก็ไม่ได้รับเงินจากชายชราคนนั้น<br />และก็ไม่ได้พูดจาอะไรให้คนทั้ง 4 ต้องลงจากรถ นับว่าเป็นโชคดีทีเดียว<br />ผมพยายามแอบมองลักษณะของเด็กที่ข้างๆ (เพราะผมคิดว่าการจ้องมอง<br />ใครต่อหน้าย่อมต้องทำให้คนที่ถูกจ้องมองรู้สึกไม่ดีๆ เป็นแน่) เด็กคนนั้น<br />มีหัวที่ค่อนข้างโต แต่รูปร่างผอมเซียว ทำให้จิตใจผมคิดไปต่างๆ นานา<br />โดยเฉพาะคิดว่า เด็กสามคนนี้จะกินข้าวอิ่มหรือป่าวในแต่ละวัน<br />ได้ไปโรงเรียนหรือป่าว พวกเค้ามีความสุขมั้ย<br /><br />ความคิดต่างๆ ที่วิ่งเข้ามาในหัว ทำให้ผมอยากจะหยิบเงินช่วย<br />ออกค่ารถเมล์ให้ แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าเค้าต้องการการช่วยเหลือ<br />แบบนี้หรือเปล่า ผมจึงรู้สึกโล่งอกที่ พี่คนเก็บสตางค์ไม่ได้สนใจ<br />ที่จะเก็บเงินให้ได้ ความคิดต่อมาผมอยากที่จะหยิบเงินสัก 50 บาท<br />ให้เด็กคนที่นั่งข้างผม เพราะผมคิดว่าอย่างน้อยๆ เงินนี้ก็น่าจะช่วย<br />ให้เค้ากินอิ่มได้สักหนึ่งมื้อ หรืออย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลกับค่ารถเมล์<br />ถ้าคันที่นั่งอยู่ไปไม่ถึงจุดหมายของพวกเค้า<br /><br />แต่สุดท้ายแล้ว เมื่อถึงจุดหมาย ผมก็ลงจากรถโดยที่ไม่ได้ให้<br />เงินกับเด็กคนนั้นไป เพราะผมไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ผมไม่มั่นใจ<br />ว่าการให้เงินไปจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง การให้เงินอาจจะทำให้ผมสบายใจ<br />และเด็กคนนั้นอาจจะดีใจช่วงเวลาหนึ่ง แต่ผลที่ตามมาหลังจากนั้น<br />เป็นสิ่งที่ยากกินคาดเดา หรือการที่เราสบายใจและทำให้อีกคนดีใจ<br />ได้ขณะหนึ่งเป็นสิ่งที่เพียงพอแล้วหรือเปล่า ผมไม่แน่ใจ ผมไม่รู้ว่า<br />ควรจะทำอย่างไร ผมไม่รู้จริงๆ<br /><br />ถ้าผมเป็นพระ เป็นคนพนักงานเก็บสตางค์ เป็นคนทำงาน<br />เป็นตำรวจ หรือเป็นครู ผมจะมองและเข้าใจเหตุการณ์นี้อย่างไร<br />และผมควรจะทำเช่นไร คุณล่ะครับ มีความคิดเห็นดีๆ มั้ยครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36309636-116844617983192967?l=paikoong.blogspot.com' alt='' /></div>PaiPaihttp://www.blogger.com/profile/09109460843256105472noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36309636.post-1166074067229197072006-12-14T12:22:00.000+07:002006-12-14T12:36:43.470+07:00<span style="font-family:courier new;">เช้านี้มี 2 เรื่องที่ทำให้ฉันต้องตื่นเช้า เรื่องแรก.... ปวดอึ<br />ส่วนอีกเรื่องหนึ่ง ... คงเป็นผลพวงมาจากช่วงนี้ส่งโปสการ์ด<br />ไปหาคนๆ หนึ่งที่อยู่ไกลบ่อย หลังจากที่ไม่ได้ส่งหาใครมานาน<br />อยู่ๆ ก็เลยนึกถึงเมื่อสองปีที่แล้ว ที่เคยทำโปสการ์ดไปฝากขาย<br />ที่ “ร้านหนังสือเดินทาง” สมัยยังอยู่ตรงถนนพระอาทิตย์ จำได้ว่าเงิน<br />ที่ได้จากขายโปสการ์ดเอาไปซื้อ หนังสือชื่อ “การเดินทางอยู่กับที่” </span><br /><span style="font-family:courier new;">ของ ญามิลา เพราะราคาของหนังสือเท่ากับ จำนวนเงิน</span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่ขายโปสการ์ดได้พอดี ซื้อเสร็จก็เลยเขียนอะไร</span><br /><span style="font-family:courier new;">ไว้เพื่อเตือนความทรงจำ...<br /><br /></span><span style="font-family:courier new;"></span><span style="font-family:courier new;">“ทำ Post Card ไปฝากขายที่ร้านหนังสือเดินทาง 15 แผ่น<br />ขายได้ 6 แผ่น ได้เงิน 90 บาท เท่ากับราคาหนังสือเล่มนี้พอดี </span><br /><span style="font-family:courier new;">เลยซื้อมาเป็นที่ระลึก จากเงินที่หามาได้ด้วยตัวเองครั้งแรก<br />ปล. จากการณ์นี้สอนให้รู้ว่า เราไม่สามารถยังชีพได้ด้วย</span><br /><span style="font-family:courier new;">การขาย </span><span style="font-family:courier new;">Post Card เพราะ 2 เดือน ขายได้แค่ 6 แผ่น<br />สิงหาคม 2547”<br /><br />โดยสรุปแล้ว เงินที่หามาได้ด้วยตัวเองครั้งแรก 90 บาท!! </span><br /><span style="font-family:courier new;">จากระยะเวลาสองเดือน!!! ตอนนั้นคิดแค่ว่า </span><br /><span style="font-family:courier new;">อุตส่าห์ไปเที่ยวถึงลาว </span><span style="font-family:courier new;">เสียเงินก็เยอะ ก็น่าที่จะหาทุนคืนเสียหน่อย </span><br /><span style="font-family:courier new;">ก็เลยคิดว่า</span><span style="font-family:courier new;">จะเอารูปที่ถ่ายตอนไปลาวนั่นแหละมาทำโปสการ์ดไปขาย </span><br /><span style="font-family:courier new;">แต่ก็อย่างที่บอก ได้เงินมา 90 บาท ยังไม่พอค่าข้าวหนึ่งวัน</span><br /><span style="font-family:courier new;">ตอนอยู่ลาวเลย หลังจากได้เงินที่เปลี่ยนเป็น หนังสือแทน </span><br /><span style="font-family:courier new;">ก็ไม่ได้ติดตามข่าวของ โปสการ์ดอีก 9 แผ่นที่เหลือเลย<br /><br />ความรู้สึกตอนนั้นไม่ได้คิดถึงเงินมากมาย แต่ก็แอบดีใจประมาณนึง </span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่มีคนซื้อโปสการ์ดเรา ไปด้วย แบบเอาว่ะ!! อย่างน้อยก็มีบางคน</span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่ชอบงานของเราอะไรทำนองนั้น<br /><br />และหลังจากนั้น เกือบ หนึ่งปี ฉันถึงจะหาเงินได้ด้วยตัวเองอีกครั้ง </span><br /><span style="font-family:courier new;">โดยการ</span><span style="font-family:courier new;">ได้เขียนบทความลง นิตยาสาร “classroom” ที่ฉันไม่ได้</span><br /><span style="font-family:courier new;">เห็นบนแผง</span><span style="font-family:courier new;">หนังสือมาหลายเดือนแล้ว ได้เงินมา 700 บาท </span><br /><span style="font-family:courier new;">และต่อมาก็ได้เขียนสกู๊ปสั้นๆ </span><span style="font-family:courier new;">ลงนิตยสารเล่มเดียวกัน </span><br /><span style="font-family:courier new;">แต่คราวนี้ได้เงินมา 1400 กว่าบาท หลังจากถูกหักภาษี </span><br /><span style="font-family:courier new;">และนี่ก็เป็นอีกครั้ง ที่ฉันเสียภาษีแบบเป็นทางการ</span><br /><span style="font-family:courier new;">ถ้าไม่นับการซื้อของทั่วๆไป </span><span style="font-family:courier new;">ที่ต้องบวกภาษีอยู่แล้ว </span><br /><span style="font-family:courier new;">ความรู้สึกของการเสียภาษีครั้งแรก ทำให้ความรู้สึกถึง</span><br /><span style="font-family:courier new;">ความเป็นพลเมืองที่ดี มันแผ่ซ่านในจิตใจอย่างบอกไม่ถูก </span><br /><span style="font-family:courier new;">ฮา.....<br /><br />การได้เขียนอะไรเล็กๆ น้อยๆ แล้วได้ลงนิตยสาร</span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่อาจจะไม่โด่งดังอะไร แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เกิด</span><br /><span style="font-family:courier new;">ความเคารพหรือภูมิใจในตัวเองได้บ้าง </span><span style="font-family:courier new;">ที่มีคนเห็นคุณค่า </span><br /><span style="font-family:courier new;">ของความคิดความสามารถของเรา ซึ่งต้องขอขอบคุณ </span><br /><span style="font-family:courier new;">“พี่หนึ่ง” บรรณาธิการนิตยสาร classroom </span><br /><span style="font-family:courier new;">มา ณ. ที่นี้ด้วยครับ<br /><br />และเงินที่ฉันหามาได้ด้วยลำแข้งตัวเอง (ขอย้ำว่าด้วยลำแข้งจริงๆ) </span><br /><span style="font-family:courier new;">ล่าสุด เพิ่งได้รับเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง เป็นจำนวนเงิน 500 บาท </span><br /><span style="font-family:courier new;">จากการไปเป็น</span><span style="font-family:courier new;">คนเฝ้าห้อง ที่ต้องคอยอำนวยความสะดวก</span><br /><span style="font-family:courier new;">ให้กับวิทยากรและผู้เข้าร่วมฟังเสวนา </span><br /><span style="font-family:courier new;">ในงานประชุมวิชาการมนุษยศาสตร์แห่งชาติประจำปี </span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่ว่าหามาได้ด้วยลำแข้ง</span><span style="font-family:courier new;">นั้นเป็นเพราะว่า ต้องยืนอยู่หลายชั่วโมง</span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่เดียว แต่แลกกับเอกสาร และข้าวฟรี </span><br /><span style="font-family:courier new;">ขนมฟรี บวกเงินอีกห้าร้อย ก็...โอเค!<br /><br />ดังนั้นเมื่อนับเงินที่หามาได้หลังจากที่เรียนจบ</span><br /><span style="font-family:courier new;">มาได้สองสามปีแล้ว รวมเป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น<br />ประมาณ 90 + 700 +1400 +500 </span><br /><span style="font-family:courier new;">เท่ากับ 2,690 บาท ถ้านับว่าจบมาสองปี<br />โดยเฉลี่ยแล้วต้องใช้เงิน วันละ 3.6849315 บาท </span><br /><span style="font-family:courier new;">เอ่อ!!! คือว่า </span><span style="font-family:courier new;">ยังขึ้นรถเมล์ไมได้เลยน่ะสิ ฮา....<br /><br />สิ่งสำคัญที่ฉันได้เรียนรู้จากเงิน 2,690 บาท </span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่ได้มาก็คือ เงินที่ได้รับ</span><span style="font-family:courier new;">จากการที่เรา ได้ทำงานหรือทำในสิ่ง</span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่เราชอบโดยไม่ได้ถูกบีบบังคับ</span><span style="font-family:courier new;">จากปัจจัยภายนอกอะไรมากนัก </span><br /><span style="font-family:courier new;">และยิ่งเป็นงานที่ต้องมีคนเห็นคุณค่าหรือชื่นชอบ</span><span style="font-family:courier new;">พอสมควรด้วยแล้ว </span><br /><span style="font-family:courier new;">มันทำให้ฉันมีความสุข และความภูมิใจมากทีเดียว </span><span style="font-family:courier new;">ถึงแม้ว่า</span><br /><span style="font-family:courier new;">มันจะไม่ได้เป็นจำนวนเงินที่มากมายก่ายกองอะไรก็ตาม </span><br /><span style="font-family:courier new;">แต่ในทางกลับกัน มันก็บอกกับฉันด้วยว่า การได้เงินจากทำงาน</span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่ค่อนข้างอิสระ</span><span style="font-family:courier new;">และชื่นชอบนั้น จำนวนเงินที่ตามมา ไม่ได้มากมายพอ</span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่จะยังชีพได้ </span><span style="font-family:courier new;">และโอกาสก็ไม่ได้มีมาบ่อยๆ<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;"> นี่เองที่ทำให้ฉันเริมคิดว่า ในอนาคตอันใกล้ </span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันอาจจะต้องประนีประนอม ความคิดความฝันของตัวเอง</span><br /><span style="font-family:courier new;">กับโลกของความเป็นจริงแล้ว อย่างน้อยก็เพื่อ</span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่จะมีชีวิตอยู่ ได้โดยไม่ลำบากจนเกินไปนัก</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36309636-116607406722919707?l=paikoong.blogspot.com' alt='' /></div>PaiPaihttp://www.blogger.com/profile/09109460843256105472noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36309636.post-1164647472830940112006-11-28T00:06:00.000+07:002006-11-28T00:13:28.886+07:00<span style="font-family:arial;">หลายวันก่อน.....<br /><br />ท่ามกลางสภาพอากาศที่บรรพบุรุษร้อน สติของผมต้องจดจ่อ<br />อยู่กับรถเมล์สายที่ต้องการจะขึ้น เพราะต้องคอยเล็งและคำนวณ<br />ให้ดีว่ามันจะจอดตรงไหน (ไอ้ที่จะให้จอดตรงป้ายนั่นเลิกพูดไปเลย)<br />เพราะถ้ากะพลาดนิดเดียวอาจจะต้องเหนื่อยจากการต้องวิ่งตาม<br />และการวิ่งตามรถเมล์ในวันที่อากาศร้อนๆ นี่ไม่ได้สนุกเหมือน<br />กำลังดูตลก หม่ำ เท่ง โหน่งแต่อย่างใด และถ้าโชคร้ายจะพบ</span><br /><span style="font-family:arial;">กับภาพที่...กูวิ่งเกือบ จะทันอยู่แล้วแต่รถดันปิดประตู แล้วคนบน</span><span style="font-family:arial;">รถ</span><br /><span style="font-family:arial;">ก็จะมองลงมาสบตากับเรา แล้วจากนั้นรถก็ออกตัวไป </span><br /><span style="font-family:arial;">ปล่อยให้เรายืนหอบพร้อมๆกับประณามคนขับอยู่ในใจ<br /><br />และบรรดารถตุ๊ก ตุ๊ก รถแท็กซี่ รถเมล์เล็ก ก็ไม่รู้เป็นอะไร<br />จอดแช่ขวางป้ายรถเมล์กันอยู่นั่นแหละ ซึ่งพวกพี่คนขับ<br />จะรู้ไหมครับว่า มันทำให้การกะระยะรถเมล์จอดมันยากไปอีกสองสามเท่า<br /><br />สถานการณ์แบบนี้เป็นสิ่งที่ผมต้องเจอแทบทุกวัน จนบางครั้ง<br />ก็อดถามตัวเองไม่ได้ ว่าอดทนมีชีวิตอยู่ ในบ้านเมืองที่มัน<br />ไร้ระเบียบเช่นนี้ได้อย่างไร แต่พอนึกขึ้นได้ว่ากำลังนั่ง<br />อยู่บนรถเมล์ยูโรสีส้ม แอร์เย็นฉ่ำแล้ว ก็ช่างมันละกัน<br /><br />และในขณะที่ผมกำลังรอรถเมล์ที่ป้ายหน้าห้างฯ พาต้า ปิ่นเกล้า<br />ในวันร้อนๆ วันหนึ่ง ผมได้พบกับชายไทยร่างสูงใหญ่ ถ้าไม่สังเกต<br />เขาก็คงเหมือนคนทั่วๆ ไป แต่ผมอยู่ใกล้พอที่จะรับรู้ได้ว่า เขามีลักษณะ<br />ของ “คนสติไม่ดี” ตามที่คนสติดีๆ เข้าใจกัน เพราะผมได้ยินเขา<br />พูดคนเดียวเดินไปเดินมา ซึ่งเป็นอาการที่คนสติดีๆ ทั่วๆไป<br />คงไม่ทำกัน.....แล้วผมก็ขึ้นรถไปใช้ชีวิตตามปกติ<br /><br />วันต่อมา...<br />วันนี้ก็เช่นเดียวกับทุกๆวัน ขณะที่ผมก็กำลังใช้สติเล็งจุดจอด<br />ของรถเมล์สายที่ผมจะขึ้นเหมือนทุกที จู่ๆก็มีภาพหนึ่งที่ทำให้ผม<br />สะดุดใจและเป็นภาพที่ประทับใจมาก ผมเห็นชายที่สติไม่ดีที่<br />พบเมื่อวันก่อน กำลังตั้งใจพาผู้หญิงตาบอดคนหนึ่งขึ้นรถเมล์ให้ทัน<br />ผมเห็นชายสติไม่ดีคนนั้นวิ่งจูงมือพาผู้หญิงตาบอดขึ้นรถเมล์ </span><br /><span style="font-family:arial;">และหยุดยืน ดูจนเห็นว่าผู้หญิงตาบอดคนนั้นขึ้นไปบนรถอย่างปลอดภัย<br /><br /><em><strong>และชายที่สติไม่ดีคนนั้นก็ทำสิ่งที่คนสติดีๆ หลายคนคงไม่ทำกัน<br /></strong></em><br /></span><span style="font-family:arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36309636-116464747283094011?l=paikoong.blogspot.com' alt='' /></div>PaiPaihttp://www.blogger.com/profile/09109460843256105472noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36309636.post-1161280903225082322006-10-20T01:00:00.000+07:002006-10-20T03:24:42.310+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7427/4055/1600/pai.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7427/4055/320/pai.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7427/4055/1600/029.jpg"></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7427/4055/1600/028.jpg"></a><br />hello! everybody<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36309636-116128090322508232?l=paikoong.blogspot.com' alt='' /></div>PaiPaihttp://www.blogger.com/profile/09109460843256105472noreply@blogger.com0